POESIA Scoba frolida an Agosto Dues Lhénguas Las biaiges dua folhica Dous modos de sentir

Algumas passagens de "Scoba frolida an Agosto…"

 

_ "Ai!… You nun podie falar!…"

_ Diç la nina, mui sentida _

_ "I la mie lhéngua soltou-se.

Parece que tengo outra bida!…"

…………..

_"Andai a bé-la, no Monte,

Beni!… I podereis crer!…

… You, q’era mudica I xorda,

Oubo I falo! … _ stais a ber?!…"

_"Mas que stranha cousa esta _"

_ Diç tola giente admirada _

_"Cumo fui isto?… Eras muda,

I agora, falas tan clara?!…"

……………

_" Milagre!…" _ Diç tola giente _

_ "Que cousa tan d’admirar!…

Scoba frolida an Agosto,

La nina muda a falar!…"

……………

"Scoba frolida an Agosto…" Lienda de Nuossa Senhora de l monte de Dues Eigreijas, de António Maria Mourinho, 1979

 

DUES LHÉNGUAS

Andube anhos a filo cula lhéngua trocida pula

oubrigar a salir de l sou camino i tener de

pensar antes de dezir las palabras ciertas:

ua lhéngua naciu-me comi-la an merendas bebi-la an fuontes i rigueiros

outra ye çpoijo dua guerra de muitas batailhas.

Agora tengo dues lhénguas cumigo

i yá nun passo sin ambas a dues.

Stou siempre a trocar de lhéngua meio a miedo

cumo se fura un caso de bigamie.

Ua sabe cousas que la outra nun conhece

ríen-se ua de la outra fazendo caçuada i a las bezes anrábian-se

afuora esso dan-se tan bien que sonho nas dues al miesmo tiempo.

Hai dies an que quiero falar ua i sale-me la outra.

Hai dies an que quedo cun ua deilhas tan amarfanhada que se nun la falar arrebento.

Hai dies an que se m’angarabátan ua an la outra

i apuis bótan-se a correr a ber quien chega purmeiro

i muitas bezes acában por salir ancatrapelhadas ua an la outra

i a mi dá-me la risa.

Hai dies an que quedo todo debelgado culas palabras por dezir

i ancarrapito-me neilhas cumo ua scalada

i deixo-las bolar cumo música

cul miedo que anferrúgen las cuordas que las sáben tocar.

Hai dies an que quiero bertir ua pa la outra

mas las palabras scónden-se-me

i passo muito tiempo atrás deilhas.

Antre eilhas debíden l miu mundo

i quando pássan la frunteira sínten-se meio perdidas

i fártan-se de roubar palabras ua a la outra.

Ambas a dues pénsan

mas hai partes de l coraçon an que ua deilhas nun cunsigue antrar

i quando s’achega a la puorta pon l sangre a golsiar de las palabras.

Cada ua fui porsora de la outra:

l mirandés naciu purmeiro i you afize-me a drumir arrolhado puls sous sonidos calientes

cumo lúrias

i ansinou l pertués a falar guiando-le la boç;

l pertués naciu-me an la punta de ls dedos

i ansinou l mirandés a screbir porque este nunca tube scuola para adonde ir.

Tengo dues lhénguas cumigo

dues lhénguas que me fazírun

i yá nun passo nien sou you sin ambas a dues.

Fracisco Niebro, in Cebadeiros, ed. Campo das Letras, 2000

 






POESIA INFANTIL

 

Las biaiges dua fuolhica

Era ua fuolha arrincada

por ua tal rabanada

que bolaba,

rodaba,

beilaba,

mas nun s’assustaba.

L aire assopraba por baixo

i chubie cumo un páixaro

a ua nubre

que l’ancubre

i nun çcubre

adonde se chube.

L aire assopraba po riba

i nun bie por adonde iba,

a rodar,

a gritar,

a chorar:

Ai! Bou-me a matar!

Mas la fuolha era lebica,

parecie ua prumica:

aparaba,

aterraba,

i çcansaba

se naide la pisaba.

As viagens duma folhinha

Era uma folha arrancada

por uma tal rabanada

que voava,

rodava,

dançava,

mas não se assustava.

Soprava o vento por baixo

e subia como um pássaro

a uma nuvem

que a encobre

e não descobre

onde se sobe.

Soprava o vento por cima

e não via por onde ia,

a rodar,

a gritar,

a chorar:

Ai! Vou-me matar!

Mas a folha levezinha,

parecia uma peninha:

pousava,

aterrava,

i descansava

se ninguém a pisava.

Fracisco Niebro. Apresentado na Festa das Línguas promovida pelo Ano Europeu das Línguas no Centro Cultural de Belém, em 28 de Setembro de 2001.

 




DOUS MODOS DE SENTIR

 

A fazer pula bida

Andaba sin paraige,

La paixarica

Iba i benie

Cun mofos no bico.

Por antre ramaige

Carmenaba,

Filaba,

Urdie i tecie

Un nial amerosico.

Ende

sous uobos ponie

I, passados uns dies,

Sue fertuna

Nacie.

Cumo piedra andadeira,

An cata dun cìnfano,

Ou doutro bechico,

Acarreaba,

Iba e bolbie.

Por nesgas de folhaige

Spreitaba,

Fenhie,

I la bida

crecie.

Apuis de l pelo malo,

L canhuto,

I la pruma

Salie.

Drento dalgun tiempo

L'abe,

Pequerrica,

An suolta biaige

Ansaiaba

Bolos, mais bolos

I sues crias

No mundo ponie

Sacando la suorte

I sonhando siempre

Que l bicho home

L'antenderie.

Mas, antrementes,

Dun ramalhete

Abistou ua formiga

Nun pinzelhete.

L'einocente

Al ir a caçá-la

Fui caçada

Pul gasganete.

La paixarica

Era un resplendor

I cantaba tan bien,

Tan bien,

Que l bicho home,

Esse stepor,

Calhou-le l bico

Al reixenhor.

Apuis disto todo

Quedórun las crias

Chenas d'amargor,

La natureza mais probe,

La giente mais triste

Sin un bun cantador.

Quando ye que l home

Fazerá por ser

Bun antendedor

Tornando l mundo

Un beldre d'amor?

 

Sara Raposo. Poema premiado no concurso do Die de la Lhéngua de 2001 na categoria de menores de 14 anos. Apresentado na Festa das Línguas promovida pelo Ano Europeu das Línguas no Centro Cultural de Belém, em 28 de Setembro de 2001.



Procurar


webmaster
João Pedro Graça
índice geral
novidades